مرد رند!

پیرو مطلب پُست قبلی، روابط عمومی باشگاه استقلال که از باخت اخیر 3-1 تیم‌شان در مقابل تيم سایپا به شدت ناراحت بود، جوابیه‌ای به شرح ذیل برای ما ارسال نکرد!! فلذا ما نيز طبق قانون وبلاگستان، وظیفه‌ی خود می‌دانیم که جوابیه‌ای از طرف ایشان بنویسیم و به اطلاع هواداران تیم برسانیم!

به‌نظر مي‌رسد که عضو جدید هیئت مدیره چندان هم قدم‌دار نبوده است! در اين ميان برخی مغرضانِ سودجو، علت اين باخت را، غیر از کج بودن زمین، به دوره ي آموزشي زانتیاسواری - که شرکت سایپا برای نمایندگان محترم مجلس برگزار کرده- مربوط می‌دانند! به بقيه چه مربوط!

بیانیه: ضمن تشکر از "رند عالم‌سوز" و سایر عزیزان و طرفداران تیم محبوب پایتخت که به انحاء مختلف از قبیل: درج آگهی تسلیت(!) در روزنامه‌های کثیرالانتشار، ارسال دسته‌ و تاج گل(!)، شیرینی و آجیل، انتصاب ما را تبریک عرض فرمودند؛ خوشحالی زایدالوصف خود را از تقارن عید سعید قربان و اعدام صدام (علیه اللعنه!) ابراز می‌داریم. امیدوارم که مستحق(!) این لطف و مرحمت شما بوده باشم!

عضویت در هیئت مدیره باشگاه استقلال، در راستاي تحقق شعارهای انقلابی همچون "استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی" است. به‌همین‌ دلیل برای‌ ما که - شیفتگان قدرتیم نه تشنگان خدمت- توفیری ندارد که در کدام سنگر، سنگر بگیریم. مهم این است که همواره در نبردی تن‌به‌تن و بی‌امان باشیم و از سنگر خودمان تا پای جان محافظت کنیم. ما در هر جبهه‌اي حريفان خود را به توپ می‌بندیم. ( آقایان روابط عمومی! لطفا این بیانیه را بدهید با خط خوش بنویسند، قاب کنند و در اتاق ما نصب نمایند. این سنگربان تنبل را هم که 3 گل خورد، بفرستید غاز بچراند!).

بگذاريد سخنم را با يك بيت نغز پي بگيرم:

بيت: "خواجه بر ابريشم و ما بر گليم ... عاقبت- اي دل- همه پا در گليم"!

خواجه (اشاره به شهردار محترم تهران، جناب آقاي دكتر خلبان قالي‌باف) در اتاقي كه با قالي‌هاي ابريشم‌بافت مفروش گشته، بر كرسي رياست شهرداري تهران جلوس نموده و حكم مي‌رانند، در حالي‌كه ما زحمت‌كشان گمنام -كه خودمان را در شوراي شهر از شدت تلاش في سبيل الله هلاك كرده بوديم- در این سرما حتی یک لحاف کرسی نداریم که خودمان را گرم کنیم. ما بر پاره گليمي نشسته‌ايم و پايمان را هم به اندازه‌ي گليم‌مان دراز كرده‌ايم. هردوي ما، كار صادقانه را بر هر امر ديگري مرجح دانستيم. لذا آخر و عاقبت ما يك‌جور و به یک تعبیر 2 جور است:

قِسم دوم: عاقبت، هر دويمان بلا نسبت شما! در گِل (به کسر گ) گير مي‌كنيم. جناب شهردار در فصل نزول رحمت، به‌گاه تردد در شهر، در گل و لاي ناشي از هم‌زماني (و هم‌پوشاني) بارندگي و حفاري‌هاي پراكنده، گير مي‌كنند. ما نیز در جستجوي كشف استعدادهاي نهفته بازي‌كنان بي‌بضاعت(!)، در گل و لاي زمين‌هاي فوتبال خاكي، گير مي‌كنيم.

قِسم اول: عاقبتِ هردویمان به گُل (به ضم گ) ختم و بلکه ختم به خیر مي‌شود. ایشان تهران را بهتر از شهردار دوران سازندگی (کرباسچی) خواهند ساخت. كاري مي‌كنند كارستان تا تهران شود گلستان! همه‌جا را گُل‌کاری مي‌کنند و دسته گل‌ها به آب می‌دهند که مپرس! ما نیز انشاءالله – بترکد چشم حسود!- تیم استقلال را به مقام قهرمانی مي‌رسانیم. اگر پا داد خودمان هم یک چند تایی گل به رقبا یا خودمان می‌زنیم و چند حلقه گل به گردن خود و اعضای تیم می‌اندازیم، تا رقبا بدانند که با یک گل بهار نمي‌شود! اینکه ما می‌خواهیم گل بزنیم، چیز تازه‌ای نیست، پیش از ما رئیس جمهور محبوب‌مان فتح باب کرده و به دروازه‌بان تیم ملی گل زده است!

به هرحال، با اینکه اول و وسط و آخر ما مثل هم است، لیکن هر کاري مي‌کنیم آب‌مان به یک جوی نمي‌رود! چرایش را بروید از شیخ شیراز بپرسید که تخم تفرقه در میان اکابر قوم افکنده است. آنجا که مي‌گوید:

حكايت (مصادره شده): دو بافنده (در اينجا: قالي‌باف و زري‌بافان) در بلديه‌اي نگنجند و دو درويش بر كهنه گليمي بخسبند!

البته ما چندان ملا نُقَطی و در بند لغات نیستیم! حالا ممکن است برخی منابع جور دیگری تقریر کرده باشند. روایات متعدد و مختلف است. آنچه به کار ما می‌آید، جانِ کلام همین حکایت است. ما هیچی نمي‌گوییم. اما خدا وکیلی شما قضاوت بفرمایید که ما در آنجا نمي‌گنجیدیم یا ایشان که همچنان به وحدت فرماندهی معتقدند! برادر من! افعال نظمیه را که در بلدیه صرف نمي‌کنند! چون صرف نمي‌کند! از قدیم گفتند: جا به جا "کَ نعبُدُ " و جا به جا "کَ نستعین". یعنی که: هر سخن جایی و هر نکته مکانی دارد!

حالا که علی‌العجاله در شورای شهر نیستیم، لا اقل بايد رقبایمان را در زمین چمن به توپ ببندیم و اساسا حالشان را بگیریم! نوبت ما هم می‌شود! اینها را گفتیم که نگویند نگفتیم!!

دبير سابق (و مستعفي) هيئت دولت و عضو اسبق شورای شهر تهران، پس از کسب موفقیت در راه‌نیابی به ترکیب ثابت شورای شهر تهران در انتخابات دشمن کوب 24 آذر 85، به فتح یکی دیگر از قلل افتخار مامور (و معذور از ساير امور!) شدند و در یک اقدام کاملا دموکراتیک به عضویت هیئت مدیره باشگاه استقلال منصوب گردیدند.

سوابق درخشان آقاي زريبافان در سمت‌هاي پيشين، مسئولين دلسوز مربوطه را وادار(!) نمود تا اين‌بار فارغ از پارادايم‌هاي ذهني ناشي از فرضيه‌‌ي نسبيت انيشتين؛ از دبيرِ صاحب‌سخن و "سخنگو" به عنوان "بلندگو"ي مستقل(!) هيئت مديره‌ي ورزشي و ارزشيِ باشگاه استفاده نمايند تا در هياهوي ورزشگاه و باشگاه ، صدا به صدا برسد!

از آنجا که تیم استقلال (تاج سابق) پیشینه‌ی کاملا موجهی(!) داشته و - بی‌ادبی نباشد- تاج سر ما نیز محسوب می‌گردد، لذا شایسته است كه با يك‌پارچه‌نويسي، بجاي خوش‌آمد(!)گويي به استقبال سرور گران‌قدرمان برويم:

پارچه‌نويسي بجا: "جابجايي، انتصاب بجا و حضور گرم و پرشور جناب آقای زریبافان را در جمع اعضای هیئت مدیره‌ي باشگاه استقلال به فال نیک گرفته و امیدواریم وضع مالی باشگاه نيز به لطف ایشان (و اسم دهن‌پركنشان) توپ گردد و از این فلاکت و بی پولی بدر آید! همين‌جا از فرصت (سوء)استفاده مي‌نماييم و معروض مي‌داريم كه: استقلال، سرور پرسپوليسه!"

جمعی از هوادارانِ نیمکت‌نشینانِ تیم و توپ‌جمع‌کن‌های ذخيره!

مقیم چهار راه استقلال (مخبر الدوله سابق!)

از آنجا كه طرح ورود نسوان به استاديوم‌هاي فوتبال، به‌دليل پاره‌اي مشكلات فرهنگي و ادبي موجود در فضاي ورزشگاه‌ها در نطفه عقيم شد، لذا به حضرت ايشان پيشنهاد مي‌گردد كه به‌جاي تحمل رنج و مشقت حضور در ورزشگاه‌ و ساير محافل ورزشي، در هنگام انجام بازي‌هاي تيم آبي‌پوش پايتخت، زحمت كشيده و به رتق و فتق(!) ساير امور "ارز"شي باشگاه مشغول باشند.

موضوع تخليه‌ي هيجانات شورانگيز تماشاچيان، غالبا در هنگام برگزاري مسابقات حساس، از حساسيت موضعي بيشتري برخوردار مي‌شود. متاسفانه برخي از تماشاچي‌نماهاي معلوم‌الحال در اين اوقات، اوقات‌تلخي نموده و تحت تاثير احساساتِ بي‌ساسات و بي‌ترمز، اقدام به ذرت پرت كردن مي‌نمايند. در اين اوقات اسامي سوءتفاهم برانگيز، مورد سوء استفاده‌هاي ابزاري واقع مي‌شود كه خوبيت ندارد به آنها بپردازيم. توصيه اكيد اين است كه ايشان و ساير نازك‌انديشان، بازي‌هاي مهم تيم محبوب خويش، خاصه داربي بزرگ پايتخت را، در پاي ‌تخت‌خواب يا روي كاناپه و از طريق تلويزيون به نظاره بنشينند.

نقدا ادامه دارد ...